پراکسیدها ، مشتقات پراکسید هیدروژن هستند که در آنها به جای هر هیدروژن ، یک فلز یک ظرفیتی و یا دو ظرفیتی وجود دارد . پراکسید فلزهای قلیایی و قلیایی خاکی به ترتیب به صورت M₂O₂ و MO₂ هستند . پراکسیدها به طور کلی به دو دسته تقسیم می شوند ؛ پلی اکسیدها که با سولفوریک اسید تولید اکسیژن می کنند ، و هیپراکسیدها که با سولفوریک اسید رقیق به آب اکسیژنه تبدیل می شوند . دسته اخیر را نمکهای آب اکسیژنه می نامند . آب اکسیژنه به فرمول عمومی H₂O₂ ، ترکیبی است با خاصیت اسیدی ضعیف ، که در محلول آبی سرد به آهستگی ، و در اثر گرما سریعتر تجزیه شده ، و به H₂O و O₂ تبدیل می شود . دمای ذوب و جوش آن به ترتیب 89- و 150 درجه سانتیگراد می باشد . ثابت دی الکتریک   H₂O₂ زیاد است ؛ بنابراین : H₂O₂ خالص و محلول آبی آن حلالهای یونی کننده خیلی خوبی هستند ، ولی در هر حال قدرت حل کنندگی آن به دو علت محدود است : الف ) قدرت اکسید کنندگی زیاد . ب ) ناپایداری

پراکسید هیدروژن ( آب اکسیژنه ) را می توان به روشهای مختلف آزمایشگاهی و صنعتی تهیه کرد .

روش های آزمایشگاهی تهیه پراکسید هیدروژن ( آب اکسیژنه ) :

1 )  در آزمایشگاه پراکسید هیدروژن را می توان از اثر سولفوریک اسید رقیق بر پراکسید سدیم یا پراکسید باریم آبدار در سرما تهیه کرد :

2 )  در تهیه نمکهای باریم از باریتها (  BaSO₄) ، مقداری BaO به دست می آید که ممکن است در اثر گرما دادن آن در هوا اکسید شود و به پراکسید باریم تبدیل شود ؛ پراکسید باریم با فسفریک اسید ، آب اکسیژنه تولید می کند :

فسفات باریم نامحلول ، از آن جدا می شود و محلول آبی آب اکسیژنه به دست می آید که بوسیله تقطیر در فشار کم ، می توان آن را تغلیظ کرد .

3 )  از عبور گاز دی اکسید کربن در محلول پراکسید باریم نیز آب اکسیژنه به دست می آید و کربنات باریم به دست آمده رسوب می کند :

4 )  روش دیگری که برای تهیه مقادیر زیاد آب اکسیژنه وجود دارد ، روش مرک ( Merck ) است ؛ در این روش از واکنش پراکسید سدیم با سولفوریک اسید سرد 20 درصد ، و سپس خارج کردن سولفات سدیم متبلور   ( SO₄Na₂.10H₂O ) آب اکسیژنه بدست می آید . و آب اکسیژنه حاصل شده را در فشار کم تقطیر می کنند تا به غلظت 30 درصد برسد .

روش های صنعتی تهیه پراکسید هیدروژن ( آب اکسیژنه ) :

1 )  فرآیند خود اکسایش :

در این فرآیند یکی از مشتقات آنتراکینون مثل : 2- اتیل آنترا هیدروکینون ، بر اثر واکنش با هیدروژن در مجاورت کاتالیزور پالادیم به اتیل آنتراکینون تبدیل می شود . با عبور هوا ( O₂ ) از ماده اخیر محلول پراکسید هیدروژن 20 درصد وزنی بدست می آید .

2 ) روش الکترولیز :

از الکترولیز محلول سولفوریک اسید 50 درصد وزنی ، یا از الکترولیز محلول سولفوریک اسید و سولفات هیدروژن آمونیوم ، با شدت جریان زیاد ، در آند پراکسید هیدروژن و در کاتد H₂ حاصل می شود . در این واکنش ، یون پراکسو دی سولفات تشکیل می شود که از هیدرولیز آن H₂O₂ بدست می آید . پراکسید هیدروژن بدست آمده را بوسیله تقطیر در دمای بالا و فشار پایین به سرعت جدا می کنند ، سپس محلول رقیق پراکسید هیدروژن را در فشار کم تقطیر می کنند تا محلول آب اکسیژنه 30 درصد وزنی بدست آید . حتی می توان بوسیله تقطیر ، غلظت آب اکسیژنه را تا 99 درصد وزنی افزایش داد .

روش کار تهیه پراکسید هیدروژن ( آب اکسیژنه ) :

روش اول :

در یک ارلن کوچک 25 میلی لیتر سولفوریک اسید بریزید ، و پس از سرد نمودن کامل ، به تدریج 5 گرم پراکسید باریم به آن اضافه کنید . جهت سرد شدن گاهگاهی به آن قطعات کوچک یخ بیفزایید در این حالت BaSO₄ ته نشین می شود . سپس به آن  BaCO₃ جامد اضافه نموده و رسوب را صاف کنید . محلول زیر صافی آب اکسیژنه می باشد .

روش دوم :

مقدار 4/2 گرم پراکسید سدیم پودر شده را به محلول سرد شده دی هیدروژن ارتو فسفات ، بتدریج ضمن سرد کردن و بهم زدن بوسیله یک میله شیشه ای اضافه نمائید ( چنانچه درجه حرارت محیط زیاد پایین باشد بلورهای دی سدیم هیدروژن ارتو فسفات با قدری یخ متبلور می شود . ) پس از اضافه نمودن تمام پراکسید سدیم ، بلورها را بوسیله یک قیف کاملاً تمیز و خشک صاف کرده و مایع زیر صافی را به یک بشر منتقل کنید . بعد بشر را در یک حمام سرد که درجه حرارت آن حدود 10 است ، ( از افزایش نمک معمولی به خورده های یخ این درجه حرارت بدست می آید . ) سرد نمائید تا چنانچه مقدار دیگری از بلورهای دی سدیم هیدروژن ارتو فسفات باقی مانده باشد متبلور گردد . بلورهای تشکیل شده را صاف و خشک نمائید . مایع جمع آوری شده محلول آب اکسیژنه است .